داستان گیلکی

ساتراپی

 

"ساتراپی"یا کی شناسیدی.هوخانمِ فیلمسازی کی پاریس ایسا،انِ جدِاباد رشتِ شینه دی.

گویده "مادام"ی کی "موحد"داستانِ مییان،سبزه میدان اودس، کی شیم پیره سرا - ماکمه داره خرسِ گودِده.

بیسِ هشتِ مورداد کی "کبلا کیجا"و اوستاسرا میطروبان(دیلبر واردشیر ایسا بود یا نه،نانم)اشتی کونان کوچه خانمان دکفده ابِ لب،زرجوبِ روخانِ پوردِ جیرشاه موجسمه به کولا گیرده،اورده شهرداری میدانِ سوکو سرنهده،بازون ایلجاربرده خیابانِ شیکِ توده ینِ دوکانانِ چاپو کونه ده،هو روز مقرسر ، هوا کی تاریک دکفه،هه خانمِ اقاجان خو سویدِ پیرانِ یخه ارو وسورخِ فوکولا  کانه،ایتا شندره لیباس دوکونه،دوزه کولانِ مانستان،بپا بپا خورا فارسانه رودباررو  گاراژا

(بیلاوارث روز توماما بوستنی نوبو،می خون فاسوخت تاشب دکفت )

- ایتا "دوج کامانکار"کی تهران شوئن دوبو سوارا به.

تا خوده "ناصرخسرو"چوم چومه سر ننام ))

چن ما بازون تر انِ زن وزاکم خوشانِ باروبندیلا دودِده تامتولازه شده تهران.بعدم ایجانایی کوچ کونده شده پاریس.

هه خانم ساتراپی کی او وختان قونداقه زاک بو،الان خوره لاب ایتا نامدار پئله فیلمسازه ،مره ایمل بزه کی ایتا فیلم چاکوداندره  انِ نام ایسه "الو موسمما"

(می اجی هروخت  الوموسمما چاگودی انا واورسئیم:مار امرونهار چی داریم،مرا جواب دایی:تراکشاگیرم ایتا گوشه خوسم ما.)

مره فیلم ناما اوسه کوده،قراره من انِ عمو نقشا بازی بوکونم

روزِ اینقلاب "چومارسرا" جاغلانا  جما کونمه،را دکفیم شیم "جانسپار"کبلاکیجا خانه درِسر.

کبلاکیجا لا نوکونه خوسرپورا  فورانه  زنه می چوما.کفم یخ بم ،مرا تاودده ایتا پیکانِ مییان برده پورسینا.

مراکش مئن پیکان ننا بو،گاراژ پاراژان بگردستیم ایتا پژو اخوندی بیافتیم،مرا تاوداده پژومییان ببردده.

بابشم سفارت مراکش ویزا فاگیرم . بینویشتم خانم ساتراپی ره،چره مراکش؟تورکیه کی ویشتر امرا مانه تا مراکش.

نانم بلگی انه خانی یه کی ا روزان ارمنن خانی تورکیه وفرانسه مییان جینگیر مینگره.

چن تا سماکم با می ارا جک وجورا کونم ببرم. بیسپورم میره چنتا گمج ودونه گرک و ایتا زیبلکو تاهبه سر دسبیج مایی یم اوسه کونید،اگرم ببه چن دس اشپل وکال باقلا اجورچیانم  بد نییه،رشتِ"کوچی میدانا"با "کازابلانکا"بازارمییان را تاودم.

0

امرو بوشوم "اوف برادوی"فیلما بیدم. "گلشیقته" یم بازی کونه.کئور خوره  ده  ناجه ننا.

اخ می دیل خایه تابستان ال عطش،ناخبر وارش ِ جیر ای جور هیستا بم کی می کش ِپیران می جان ِ گئنا دوچوکه و واندایه،اوتوکی گول شیفته شین دوچوکسته بو، بازون دوبا گیرم سوک هتوبشم تا دورشران ِ دور،دوربین ام می پیشاپیش "تراولینگ" بوکونه.کارگردانم هله هله نگه "کات" .

داستان

داستان گیلکی :حیکایت

نقلˇ لوله‌ٰن

- تازه أمی چوم واگرما شؤ بو کی ایوارکی ایتا کؤل وؤوؤ دیپچکسته روخان کؤلهٰ. روخانˇ آب جه دورشرانˇ دور کؤله اوساد هوتؤ بامؤ، بامؤ أمی ویرجا، أمه‌را والای بدأ دوارست، بوشؤ تا او دسˇ کؤل قاب قوروشان و گوزگاکانم ویریزانه. أمه‌را جوم‌جومأ شؤ، کس‌کسأ کشأ زئیم، ترسانا بئسأییم تامشا.

نقلˇ گوزگازاکان

- امانم أمی جیگایا تازه واشاده بیم، هله خؤب باقایده أمی چوم واگرما نوشؤ بو، ایوارکی ایتا ناخبرکی ایژگره دوبو روخان کؤلهٰ، دئتراسته ویریشتیم أمی جا سر پاچوکو بینیشتیم.

آب نفس-نفس زئی، کؤله سکˇ‌ سینه‌آب کودی آمویی فورشانˇ سر خورأ أمه‌رأ ویسئیی بازون وچیناستی.

أمی پیله‌ترانˇ رنگ و سومات لاب بوشؤ بو. او دس، لله‌کلهٰ جوم‌جومه دبو تا هبه‌سر.

نقلˇ کرجی‌بان

- بوگؤفتم ایبچه زودتر بشم سر و گوش آب بدم، اگر اوضاع بؤش بو کوناکونا واگردم. لوتکایأ فورادم لله‌کله میان، روخان کؤلا، لل در نزئی. تولˇ ابران مایا کشأ گیفته داشتیدی.

أسمانˇ سینه‌کش، هوایی شلختان رچ‌به‌رچ، توک به توک رو به قبله سوک شؤن دبید. تک و توک، دور و نزدیک، ایتا کول سکˇ لوب دیپچستی تاریکی تامتومی‌یا ایشکنئی. گاگلف جه او دسˇ کؤل گوزگاکانˇ ای‌آراد-اوآراد آمویی. هله باقایده وخت نهأ بو. شأستی ای چوله پاپروس ویگرانئن و ایتا کوچی شالˇ دیمیرم زئن.

بازم نقلˇ لوله‌ٰن

- خورا به ظرف فوقاسته بو أمی میان، نزدیک بو سکرات بوکونیم. فوخوس-فوخوسˇ أرأ را واکودی. چن‌تایی جه أمأ جیجا بوبؤییدی، بازون ایکویی ایتا کشه زرخˇ دود، کؤلاکؤل دبؤ أمه دوماغ خولأ. شانس بأردیم آبˇ دپاش-دپاش أمه‌را هیستأ کوده بو، نئیویره دودˇ تفˇ جا با گورشأ بوسته بیم.

بازم نقلˇ گوزگازاکان

- هأ فوخوس-فوخوسˇ خاندش بو کی أمه‌را ویرسانه، هتؤ هیچی نبؤ ایچی سوسو بدأ. دئه لاب أمی فیله أمه‌را اوکوشست، تامازئیم ترسانا بئساییم تامشا.

نقلˇ موسافران

- هوا تازه تاریک دکفته بو را دکفتیم. دولافچم أمه‌را فارسانئیم روخان کؤلا، هو سامان کی صفتنیشان بدأ ببؤسته بو. ایتا گومارکله بیافتیم هو نزدیکی، هونˇ دؤرˇشر جوخوفتیم.

باد لله‌کله لاونیم‌لا میانی وامج‌دمج دبو، لله‌کله گومگومه، روخان کؤلا، کؤلأ گیفته بو.

ای‌دانه لل پر نزئی، تا چوم کار کودی گورخوله بو و خیسˇگومار، گاگودار گوزگاکانˇ ای‌آراد-اوآراد آمویی، تک و توکم ایتا سکˇ لوب، تاریکی تامتومی‌یا وؤوئیی. ماه تولˇ ابرانا چی‌پتیادأبوکرأ روخانˇ آبˇ میان جان-شورأ دبو. کؤله خورأ لسالس فورشانا ویسئی، قاب‌قوروشانأ قجقجی دأیی.

می رفاق دال-به-دال خو ساعتأ فندرستی، مرأم تونداتوند، توندأ گیفتی، بیلاوارث نه تولˇ ابران مایا فئوردی نه ساعت دوارستی.

.

.

.

نقلˇ شاهیدان

أما واخب نیبیم، واخالی نیصفˇهیزارشبان بو، لل پر نزئی، آسمانا نه ما دبو نه کرˇماتاب.

: چره! ماه دبو اول‌اولان، تولˇ ابران أنأ کشأ زئه بید، بازون ابرانا جی‌پتیادأ بامو روخانˇ آبˇ مئن سکˇ سینه‌آب بوکود.

خؤب پس ما دبو، نیصفˇهیزارشبان بو، معلوم نبو کؤ را باموبید، هیکی هیچی نانستی، بعد کی شبˇ انبستی فوبؤ، کولدومه سه گولی بخاند، شلˇمام‌حوسئنˇ پسر، کلˇ قوربعلی بو کی خو دس و دیمأ چاچکˇ سر بوشؤرده پس، لئشانا گاچه جا سرأدأ تا بشید روخان کناران خوشانˇ تشتایی‌یأ بئگانید، بیده جه او دوردوران ایچی سیاسیایی کونه. دونه کونده چولا مانستدی، آدمه صفتنیشانأ ندأدی. دراز-درازأ کفته بید، أمأ بوکوده.

أما واخب نبیم، نصفˇهیزارشبان بو، لل پر نزئی، لله‌کله گومگومه، روخان‌کؤلا، کؤلأ گیفته دأشتی.

 

 

•  شریرما جیجاکه ورزان :

• 
  
• 

  
  

  Schreibe einen Kommentar ...

شریرما جیجأکه ورزأن

بار اوسدن ره عکس سر کیلیک بوکونید

داستان ها ی گیلکی

بار اوسادن ره لینک رو کلیک بوکونید

داستان های گیلکی

فیلمنامه

　

فیلمنامه

مستند-داستانی

　

　

گول گوله چارشمبه

ادامه نوشته

کوچی خان

                «ده مجسمه در تهران در روزهای اخیر دزدیده شدند» جراید

کوچی‌خان اسبˇ جا بیجیر أیه. میدانأ آدم و ماشین دره دتپسته. مانه کو طرف با بزنه بشه تا مرجقل. اسبˇ سر کی نیشته بو، دانستی مرجقلˇ سرسامان کو دس ایسه، بازون تا گوراب‌زرمئخ راحت کار بو چوم دَوَسته‌م شأستی شؤن.
ماشینان و آدمان رایأ جه هر طرف بند بأرده بود. پشیمانی بأرد چره اسبˇ جا بیجیر بامؤ، تانستی اسبأ تاختأ ده جمییتˇ لا، اسب دانستی چوتؤ خو رایأ واکونه.
اسا کی تانه دوبارده أ دار کولسکی‌یا فچکه!
«ماقول می تسبح‌یا اوسادم.»
خو کاسˇ چوما دَوَده لب‌کون ای‌چی گه، تسبح دانانا جه دو سر ای‌جا سوا کونه، بنا کونه ایشماردن. «هرچی خودا بخاست.»
پا کانه خو دوماغˇ راسته جمییتا وئر زنه. هی‌کی واخب نوبو میرزا اسبˇ سوم کوفتن نأ.

نمایش گیلکی

 

 …هتو پا ماله دره تا

 

هتوپاماله دره، انگاره ي ايتا بازييه، داستان وُ نمايش مييان.

هم انه، هم اون.

نه انه، نه اون.

ويشتر ايتا وامجه ،دس گرمی نیوشتن ره 

 

          ايتا درازه تني بي.

          چپ دس اوسرجا كش اَشپزخانه يه، باايتا دوسته در و ايتا واوسته درچك.

          درچه چبني جير، صانه پيش رو، اي دس ميز و دونه سانه لهستاني اوستول اكش اوكش نها.

          ميز سر ايتا تونگ آب و اي دس آب خوري اونه دُر و ور ديچه نها.

          ايتا ديواركوب، درچه جُر بوكوفته نا.

          دونه سانه عسک قاب  ديواره اكش اوكش دوچكسته نها.

          صانه خوت دوکشاستیه، ايتا نورسوك جه بوجُردتابه اوتاق كشا، اي لوشا فتابه.

          ايتا سورخه پاپوي دوكوده زناي، کولا به سربنا،دس به کمربزه، نورجير بپا ايسا خانه:

                 " تی واستی گل کین بوکوده ،جنگی اسبا زین بوکوده

                   های دگاده،پیش فوراده،سامان بیگیره

          جه من جانانا فاگیره    خدانخاسته،اونی خاست مرا بپاسته

          هسا پابه زنجیلا گه،جه خوزندگی سیرا گه.

          باوردم ازاد ببه باز،شاد ببه باز.

          بورسین اونه بنده،کی بختربمانه زنده...  "

          نور دوكشايه، زناي تاريكي مئن اويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          ايتا پيرمرداي زمين سر نيشته، خوجورافا دوكوداندره

          ايتا پيرزناكم، ميز و صندلنا ايتا كونه شالکی ارا پاكا كوداندره

           *****************************************                                                                                                                          

          مرداي: دانم ترا جختراشو

           زناي: جه كويا داني؟

          مرداي: آخر خيلي زمات شينه.

           زناي: خُب ببه، كي چي! (هوتوشالکی ارا رف چيك چيناپاكا كوداندره)

          مرداي: خيال كونم الانه، بلگي يم ترا ياد ببه،نانم..

           زناي: مرا همه چي ياده، هيچي مرا جخترانشه،

           مردای:اهه تی جان گی

          زناي: خايي ترا بگم، اولي بار، بعد اون همه پيغام و پسغام، قرار بوبُ كس كسا بيدينيم،     كويابو، چي دوكُوده بي،تی خاطردینه  چوتو تي رنگ وسومات واگرداسته بو، تي دس پركسي، الكي تاوه دابي تي كُت جيب کشه مئن. تي كُت جلوراس بو، اون پولوكام تاهبه سردَوِسته، ايتا سورخ فوكولم تي گردن وارگاده، بازم خايي بگم ...

          مرداي: واقعن ترا  ياده. (جوراف دوكودنا توماماكونه، ايسه زناكا كالاكال فنديره))

          زناي: بس چی ،مرا خيلي چيزان ياده كي ترا ياد نييه، نانم چره فكركوني تو بهلولی من لارتورف.

          مرداك لب كونا خنداشه گه: الان ترا گم چره (خو دسا زمين جا اوسانه نهه خو پا زانوسر) ان خاني كي هيزاردفا خانه جا بيرون آيي، درا چفتا كوده پس، ترا ياد آيه كي كيليد گوشا اونسادي بازين هه در پوشت با ايلنگي بئسي اَپا او پا بوكوني، ياكي بيشي همساده خانه تي خون خونا بوخوره، تا من واگردم بايم، خُب اگر ترا هيچي جخترانشه، چوتو اَ اتفاق هيزاردفا دكفه، بازم دكفه؟ (جه خو جا ويرسه، خو كُتا كي وارگاده نا وگيره دوكونه، ايبچه تينيبي يا سراجُر سراجير شه، سرجاكش ايتا اوستول  سر فوروز اَيه.)

          زناي كوئنه پارچه هوا مييان فلاكانه، دوبارده شروع كونه ايچي ديگرا پاكا كودن گه: كبچي لبچي يا گه «اقزونا مناباخ،" به تخت سر، بيدين كي، كي يا چي گه، نه ان كي ترا هيچيِ يادا نشه،  پس چره تو هيزاردفا اَهيزارتا پيله كانانا بيجير شي بازون كوناكونا فرنه كشان واگردي، كي اَچي يا اونسادي، اوچي يا فراموشا كودي؟ هله خُبه كي همه تا صُب را دنگفته ترا گم، هيچي يا جختراندايي!

          مرداي: اونقد كي درازه روده گي كوني، هتو وينرشته، دس و ديم نوشورده تي چيليك دان واوه، چي چي نن مانستان چيرچيركوني، منكي هيچي،روستمم ببه، جه هوش و حواس دكفه.

          زناي خوشاليكي يا باز هوا ميان فلاكانه، مرداكا زرخاشو فندره گه: هميشك خودا هتوبي، تي ناما نهي تي همساده سر، ترا خودا حريف نيه، خايي من حريف ببم.

          مرداي ايبچه نرما به گه: ولانشتي بگم، اونقد گب به گبا كودي، مي ارا چانه به چانه بامويي كي مرا ده لاب جختراشو چي خاستم بگم، باختاواره خانه خراز ونلانه ادم لبله به جير بايه.

          زناي: خُب واچرخان بوگو چي بو.

          مرداي: هيچي مرا ده جخترا شو. (رادكفه تينيبي جا بيرون شه. )

          صانه تاریکا به

         کس به کس خوردن چیک چینه صدا ایه.....         

 

    ۲

هوتو هو اولي بار مانستان ايتا گوشا نور فتاوه، هوسورخه پاپو زناي بازم هو آوازاخانه واويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          پير مرداي كرا خو جورافا كانداندره، بازون كي كانه ويرسه خو كوتا ايتا اوستول دسته سر وارگانه، زناكم ايسا مرداكا فنديره.

          مرداي: راستي داني چي خاستم بگم؟

          زناي: اكه؟

          مرداي: هه چن روز پيش.

          زناي: من كي دومايه مي زاك  خانه ايسا بوم.

          مرداي: نه، مي منظور قبل تي شوئنه.

          زناي: قبل اونم كي اما كس كس ارا قاربيم.

          مرداي: خُب تي تخصير بو.

          زناي: بازم خايي شروع بوكوني.

          مرداي: من كي شروع نوكوده بوم، تو بي شروع بوكوده بي.

          زناي: لا اله الا (زناي ايتا ايتا شام اثاثا آوره سفره سر نهه كي تينيبي تان واشاده نا))

          مرداي: لا اله الا ناره

          زناي: بورسين بيا تي شاما بوخور، ونلان اوي دفا مانستان واكوفتا به، ويري! شام خوردنام تاني بيگي. (مرداي سفره ور نيشينه زناكام هوتو))

          مرداي: نانم چره، ونلاني مي لبله بيجيربايه، هر وقت خايم ايچي ترا بگم، اونقد تاقچه وازكونه مانستان، ايا اويا وازكوني، مرا ده آخر سر جخترا شه كي چي خاستيم بگم.

          زناي: تي شاما بوخور بلگي ترا ياد باموُ.

          مرداي: نه مرانوا

زناي: خاب چي بو بوگو؟

          مرداي: الان مرا ده جخترا شو. (ويريزه آيه صانه جلو زناكا پوشت گوده پاچوكو نيشينه))

          ايميزگاله ايميزگاله نور دوكوشايه، ديواركوب تيك تاك ديبه صانا پورا كونه.

          رشت-  تير85

   عنوان نوشته وام گرفته ازدوست شاعرم"رحیم چراغی"است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

كوچي داستان

خيلي دكش فاكش بوكود تابتانس خورا جيويزانه.

مانده چينابوكوده پس

كيكومه توشكا واكود،هوتو هويا بنا كي انا في پخته بو.

دسا فلاكانه

كؤت پولوكا تاهبه سردوست

فوكوله گؤرا پاختا كود

اي چوله پاپروس وگيرانه

رادكفت رو به كله سي يا....

داستانك

خيلي تقلا كردتا توانست خودش را رها كند.

پس ازخستگي دركردن

گره هاي توررابازكرد،همانطورهمانجاگذاشت كه به دورش پيچيده بود.

دستها را تكاند

گره كراواتش راصاف كرد

يك نخ سيگارروشن كرد

راه افتاد رو به شمال....

داستان گیلکی

حيكايت

نقل لوله ن

- تازه امي چوم واگرما شوبو كي ايواركي ايتا كُل وُ وُ ديپچكسته روخان كُلا. روخان آب جه دورشران دور كُله اوساد هوتو بامو، بامو امي ويرجا، امه را والاي بدا دوارست، بوشوُ تا او دس كُول  قاب قوروشان و گوزگاكانم ويريزانه. امه را جوم جوماشو، كس كسا كشا زييم ترسانا بئساييم تامشا.

نقل گوزگاكان

- امانم امي جيگايا تازه واشاده بيم، هله خُب باقايده امي چوم واگرما نوشوبو، ايواركي ايتا ناخبركي ايژگيره دوبو روخان كُلا، دِتراسته ويريشتيم امي جا سر پاچوكو بينيشتيم.

آب نفس نفس زيي، كُله سگ سينه آب كودي آمويي فورشان سر خورا امه را ويسه يي بازون وچيناستي.

 پيله تران  رنگ و سومات لاب بوشوبو. او دس كول، لله كلا جوم جومه دو بو تا هبه سر.

نقل كرجي بان

- بوگُفتم ايبچه زودتر بشم سر و گوش آب بدم، اگر اوضاع بُوش بو كونا كونا واگردم. لوتكايا فورادم لله كله مييان. روخان كُلا، لل پر نزيي. تول ابران مايا كشا گيفته داشتيدي.

اسمان سينه كش، هوايي شلختان ، توك به توك رو به قبله سوك شوئن ديبيد.تك و توك، دور و نزديك، ايتا كول سگ لوب ديپيچكستي تاريكي تام تومي يا ايشكنه يي. گاگلف جه اودس كُول گوزگاكان اي آراد او آراد آمويي. هله باقايده وخت نهابو. شاستي اي چوله پاپروس ويگر انن وُ ايتا كوچي شال ديميرم زئن.

بازم نقل لوله ن

- خورا به ظرف فوقاسته بو امي مييان، نزديك بو سكرات بوكونيم. فوخوس فوخوس ارا را واكودي. چن تايي جه اما جيجا بوبُوييد، بازون ايكويي ايتا كشه زرخ دود، كُلاكُل دوبُو امي دوماغ خولا. شانس بآرديم آب دپاش دپاش امه را هيستا كوده بو، نيويره دود تف جا با گورشا بوسته بيم.

بازم نقل گوزگاكان

- هه فوخوس فوخوس خاندش بو كي امه را ويرسانه، هتو هيچي نوبُ ايچي سوسو بدا. ده لاب امي فيله امه را اوكوشست، تامازييم ترسانا بئساييم تامشا.

نقل موسافران

- هوا تازه تاريك دكفته بو رادكفتيم. دولا فچم امه را فارسانه ييم روخان كُلا، هو سامان كي صفت نيشان بدا بوبُسته بو. ايتا گومار كله بيافتيم هو نزديكي، هونه دوره شر جوخوفتيم.

باد لله كله لا ونيم لاميياني وامج دمج دوبو، لله كله گوم گومه، روخان كُلا، كُلا گيفته بو.

ايدانه لل پر نزيي، تا چوم كار كودي گور خوله بو وُخيس گومار، گاگودار گوزگاكان اي آراد اوآراد آموُيي، تك و توكم ايتا سگ لوب، تاريكي تام تومي يا ووه يي. ماه تول ابرانا چي پتيا دابو كرا روخان آب مييان جان شورا دوبو. كُله خورا لسالس فورشانا ويسه يي، قاب قوروشانا قجقجي دايي.

مي رفاق دال به دال خو ساعتا فندرستي، مرام تونداتوند، توندا گيفتي، بيلاوارث نه تول ابران مايا فه ورديدي، نه ساعت دوارستي.

.

.

.

نقل شاهيدان

.اما واخب نيبيم، واخالي نيصفه هزار شبان بو، لل پر نزيي، آسمانا نه ما دوبو نه كره ماتاب

: چره!

. .ماه دوبو، اول اولان، تول ابران انا كشا زه بيد، بازون ابرانا جي پتيادا بامو روخان آب مئن سگ سينه آب بوكود.

خُب پس ما دوبو، نيصفه هزار شبان بو، معلوم نوبو کو را باموبيد، هيكي هيچي نانستي، بازون كي شب انبستي فوبو، كولدومه سه گولي بخاند، شله مام حسين پسر كل قوربعلي بو كي خودس و ديما چاچك سر بوشورده پس، لئشانا گاچه جا سرادا تا بيشيد روخان كناران خوشان تشتايي يا بئگانيد، بيده جه او دور دوران ايچي سيا سيايي كونه. دونه كونده چولا مانسته دي، آدمه صفت نيشانا ندادي. دراز درازا كفته بيد فورشان سر، اما بوكوده ،چف باورده،واچرده،كمركيلي سيياگيل..

اما واخب نيبيم، نيصفه هزار شبان بو، لل پر نزيي، لله كله گوم گومه، روخان كُلا، كُلا گيفته داشتي.

بازنويسي 1388

داستان گیلکی

شب بداشته هوا

اما جلو جلو شوئن ديبيم تو امي پوشت سر. اول اولان امرا دئيي، تاريك بو، وارشم زنجيل پايه زيي. اما به خيال تو امي پوشت سر آمون دري. تو به خيال، اما تي امره پا به پايه مي. تي چكره كرا  كفتان دوبو، كيلي زيي،  ترا شي بزه بو هرايتاچي پيله كي .

 " چراغان سوسو اَمويي، ايتا ميداني بو باغ محتشم هنگدر، جه اَ سر تا او سر چراغ واران، مي پا درد خُب بوبُ بوُ  وارشم بئسابو، دس كلا و دس شوب و پا بازي بو، خيلي يان ايسابيد، به گُمانم شومام بيد. اي نفر دس تاودا مي كمرا بيگيفت، مرا خورا دوچوكانه، خودُور بچرخانه، بخاند :

چرخ، چرخ، عباسي، خدا مرا نندازي...» هاي مي گوش كوف گُفتي: قايم بدار، منم گُفتيم: دارم. دارم:

"چرخ چرخ عباسي"

ايوار كي مرا سرادا، دونيا مي سر دُور چرخستي، مي پايان گاچابُو، جوفتا بُو، كس به كس بوخورد، سردوكو دكفتم ايتا جولفاني مئن، تاريك بو گوره خوله، هيست بو تا كمر چاله، بكفتم هوتو كي گويدي يخ بوبوم .

اما ايبچه نوشوُ بيده ييم ده تو امي دونبال سر دئنی، بوشورايا واگردستيم، هرچي دوخان دوخان بوكوديم بگردستيم، نتانستيم ترا بياجيم، تاريك بو گوره خوله، وارشم هوتو وارستي. گومان بوكوديم امه را جلو بزه يي اما مولتفت نوبوييم، دوبارده رايا كوناكونا واگردستيم. ده صُب دكفته بوكي فارسه ييم خانه. خانه ام نئسابي، توندا توند امه را خوشكا نوكوده، جاغلانا خبرا كوديم باموُييم تي دونبال، تومام رايا وامختيم، را گوشه كنارانم هتو، تا كي ترا ايتا آزاد دار كونه جير چل چلافتين بيافتيم، واخب نيبي. هپارا گوفتي.

.

كلاچان هوايا گردستيدي غارغار كوديدي، هوا گيلِك بويا دايي، گاگلف شال واقم آمويي. بازون خانه كي تي ليباسا بكانديم، تي جان گئنا شام بزه بو تا هبه سر، تي اي طرف ديمام ما بيگيفته بو. جه چوم كول تا گردن لو، هوتو اون پا ماله دوبو. . دراز درازا كفته بي، تي جانا رعشه دوبو، تي چوم پيلك پركستي، ايتا دپرك بوخوردي ويريشتي تي جا سر سوك بينيشتي بوگُفتي: پا صدا يه، شوئن دره دهِ.

بوگُفتم: پا صدا؟

 بوگُفتي: گوشا دن!

 بوگُفتم: نه، هيكي نييه.

 بوگُفتي: را دكفتده، چره مي رافا نئسده؟ مي پوتين گالوشا مرا فاديد.

 بوگُفتم: حله زوده، اي چوم بوخوس، بازون...   .

بوگُفتي: نه، دئرا به تاريك دكفه.

-

حله باقايده باخي بو هوا تاريكا به كي رادكفتيم، سه تا بيم، هر كي دس ايچي دوبو. تو كولار زنا چنگازه بي، كُت پولوكانم تا هبه سر دَوَسته بي، اون يخام واگردانه بي، هنده گوفتي كرا باد تي گوشا وابيجانن دره، تي پيشاني تانم تاف تاف كودي، شلوارا پوتين سر گِت بوكوده بي، گوفتي تي پا پنچه ن سرما جا بير بير كونيدي         . نانستيم دوروس شوئن ديبيم يا نه، هيكي نيارستي هيچي بگه، تام تومي بو امي ميان گرگردستي. هوا لاب تاريك دكفته بو. وارشم چپ رد وارستي، تي ميجك جا آب چولكستي.

 سه تا بيم، من بوم و جمشيد و تو. وختي را دكفته بيم هوا بد نوبو، دشتكي يا پوشت سر بنابيم، هله تازه فارسه بيم سنگ لاخانا كي ايواركي هوا واگردسته بناكوده سگ سس سرد باد وزستن. وارشم خو امره داشتي، ماقول زمات بو را ديبيم، رابلد جمشيد بو كي جلو جلو شوئن دوبو، من ميان دو بوم، تونم شل شله كا مي دونبال سر، دال به دال واورسه يي: ياني اما دوروس شوئن دريم، اويرا نوبوييم؟»

 باقايده نوشو، هنده واگويا بوكودي: هه را ايسه، ياني اما دوروس شوئن دريم.» گاگودار منم تي گبا واگيرا گوديم، اَي سوار هيچي نوگُفتم.

 جمشيد بو بوگُفت:فتاشتي مرا، را دوروسته، اويرام نو بوستيم، هر وختم اويرا بوييم، بدان ترا واخبر كونم.

 دِه هيكي هيچي نوگُفت تا كي باد، آب شتراخ شتراخ صدايا باورد، بوگُفتم: آبشاره

نه روباره. جمشيد بو بوگُفت.

ايبچه نوشو، آب سوسو يام به چوم بامو، تاريكي وناشتي فامستن جولفه يا نه. واورسم: جولفه؟ جمشيد خوره ننا، نه بوگُفت "اهه" نه "نا" توبي گُفتي: «واگرديم، من سينه ابا نانم.» واورسم: اَدُور شر پورد ننا؟

چره هيلي كوپترم نها. جمشدي بو به تنگامه بامو. بوگوفتم: چي يه به كونمان دكفته ترا. بوگوفت: مرا نا، شمه ره چره، من كي بوگوفته بوم، اَ وخت سال روز زود شب دكفه، رايام كي اتويه، انم شوما دانستيدي كي شب بداشته هوايا سگ به صارا نيشه. ان تو بي گُفتي: «عيب ناره، سه تاييم، اگرم وارش بزنه، ايبچه هيستابيم .منم تي لبله يا بيگيفتم "اهه"، "اهه" بوگودم. جمشيدا غيضا گيفته بو. بوگُفتي: «نانستيم روخانا با وئر زئن. جمشيد  بوگوفت: اَدُر شر ايجا روخانا مانا مانا پيله پيله سنگ بنادي كي جه اويا شا ابا وئر زئن. توبي گوفتي: «وابديد وا، واگرديم بختره، اي وخته ديگر، هوا خوشي موقع .جمشيد بو بوگوفت: چي يا وابديم وا، نيسف ويشتر رايا باموييم. بوگُفتم: اگه اي نفر سنگ جا تاشا خوره دكفه آب مييان چي؟ جمشيد هوتو كي پااَموجان، روخان كولا وامختي بوگوفت: اموئن ايچي بو، الان واگردستن ايچي ديگره.

 بوگُفتم: امي بامو را نييه مگه؟

بوگُفت: بامو را ايسه ولي ده رات را نييه. توبي واورسه يي: چره؟ بوگُفت: مگر وارشا نيديني، تاريكي انبستي حله خو پئر گُور. دوبارده بوگُفتي: «هر چي ببه، راست رايه، روخان چكه كي نييه. جمشيد بو،گُفتي: دوروسته، راست رايه، ولي چوتو فارسن ده باخودايه. سه تابيم، جمشيد جلو جلو شوئن دوبو من اون دونبال سر، تونم شل شله كا مي پوشت سر. روباره آب صدا ده هيذره نامويي...                                                 سي ياسال سي يا ما.رشت

ورزاهای زخمی ماه شهریور

                                                              شرير ما جيجاكه ورزان

ماشين مرا را سر پيادا گود.

هوا هله باقايده روشنا نوبُسته بو ويريشتم، تا ايتا چيي بخورم كفش و كولا بوكونم، روشنا بوُ. گاراژأ كي فارسم، هله اولي تا ماشين را دنكفته بو، سوارا بُم، ده باقايده آفتاب فتابسته بو همه جايا.

را سنگ لاخ بو. ايتا اسب عراده شوُئن هنگدر پانا داشتي. اَ طرف او طرف روخان چكه بو.

ماقول زمات با روخان چكه كنارانا شوُئن تا بلتا فارسئن. را دوبُ مرا ياد باموُ اويوار هه دُر شر ايجا رايا وِوين بزه بيم، اويا كي روخان چكا ايتا اي پايي پورد نها بو. پورد هويا نها. بازم اوي دفا مانستان نيارم پوردا دوارم. جه أ كُل تا او كُل، ايتا وازه هنگدره، ترسانا واز كونم، بجار كله لب چك بيجر آيم. نزديك بو كونا جُرابم، مرا دارم.

بجار مرز هو مرزه كي اويوارم بو، اي سوار تازه بتاشته بو، پاماله ام دوبو. تا چوم كار كودي تا داره كلان كُل كوف كُله زئيي سبز توم، كله به كله مرزا گوده بو بجار، اشاني لا، لاجو. بجار اوي سوار ونشاسته نوبو، اشكل دوبو تا هبه سر. لاجوُاسس آب دوبو چش بزه، گُزگاليك دَوَسته، نه اتو ورجينا بوكوده تول آب بودُوسته، مرزان ديمه كنارانم سگ واش و ممنگ روبردان دوبود. اتو الان مانستان چوچاران جوخوس بازي سيمبر نوبو

گوزگاكان «اي اَرد او اَرد» كوديدي، ايتا لئشه مله يم اموُيي.

جه هيا، هه روخان چكه كول جا، شا خانه فاكون پوشت و رمش و دس باغ و محوطه دارِ خالا دئن.

كراچئن دوبارده كودانديبيد، راجا كي اموُن دوبوم، ايتا كرا خاندي:

بجارا واش بزه، من تورا بوم، تور

لُقمه ي نامناسب، مايي يه شور

عزيز الله فادن مي بازويا زور

بجار آبادابه، دوشمند ببه كور

واستي مرا بيده بيد، كي خاندن جا دس بكشه دي. جه دور بيده بوم ايتا خو كمرا راستا كوده، بعد كي بيجير باموُ، ده خاندن صدا ناموُ، الان ايجانايي راستا بوُييدي مرا فندريدي. قايم گم:

- خودا قوت.

ايتا دس تكان ديهه گه: «رامته ليسكه. بپا بجاره روت مئن دنكفي» مرا پاستيم.

هله خانه پوشتا فانرسه سگ لوب كوُگايا بنا خو سر، قايم دوخادم:

- صابخانه تي سگا دِوَد، شناسم.

ايپچه نوبُ ايتا كوچي ري، فاكون پوشت، رمش پايه ور اشكارآ بو، زهار بزه:

- نترس بييا، سگ دِوِسته يه.

ري هونييه كي اوي سوار خاستي مرا ياد بده چوتو اي پايي پوردا دوارم. اجار دِوِدا دِوارستم، ري سلام بگُفت، عليكا گيفتم، واورسم:

- تي پءر شان نئيساييدي؟

بوگُفت: «همه تان بجارسر دريدي، خانه هيكي نئسا، جوز من، خانه بپايم، مي برارم را سر بلتأ چاكوداندره كي مالان دنكفيد بجار كلا بچريد. اگر راجا باموُ بي اونا دئي. تو بيا بوجُر، الان دوخانم بايه.»

بوگُفتم: «نه دونخان، من شم هويا.»

سگ لافند داره كونا دِوِسته بو، بيلاوارث سگ نوبو، كل خوك بو، خو لافند فارس فرنه كشئيي اموُيي جلوب، لاب خاستي مرا واچره، مي پوشت تانا شه بزه بو، مي جان مو به پا ايسابو، رئك مي ترسا بيده رو دوكود سگأ بوگُفت: «خفا بو ملعون، خفا»

سگ، لاب كودن جا دكفت بئسا مرا فندرستن و خو دوما پركانئن. بيخئره كبچ و كيتل جا لابيل فووستي زيبيل زيبيل، ترسانا فاكونا وئر بزئم، چاچك ور بئسام ويديرا كردخاله دگادم. رئك بگوفت:

«آب خاييدي، فاديد شمه ره واغوزم بوگُفتم: «نا، خايم بيدينم تانم، يا كي اويواره مانستان ويديرا چا دگانم.

ويديره كرده خاله چكه جا جيويشته بو، تا بايم اونا دوبارده بيگيرم آب دوبو تا هبه سر، بازون غولطه بوخورد بوشو چا جولفاني. كردخاله فانرسه ئي، بازون هه رئك چنگكا اوساد چا ميان دگاد، ايبچه وامخت، ويديرا بيرون بآرد. مرا پاستيم كي ده ايدفا كردخاله جا جينويزه. نيصفه واغوشتم، چاچك سر اي پئم آبا دپاچئم مي ديم تفا، بازون را دكفتم خانه سر سامان رامتا پيشا شوُئن. رئك بئسا كيشكا زاكانأ جا- جا كودن. رئك برار مي رفاق، او دوردوران فچم ويريزكوداندوبو، خو سرم ايتأ حصيري كولا بنا بو، ان كولا لبه قوران خانئك بال مانسان واز و دِوِستا بُستي.

تامازه را دكفتم، خاستيم انا ناغافل دگانم جه پوشت كشا زنم.

پور ده باخي نوبو فارسم كي ايواركي خو كمرا راستا كونه واگرده، بلگي خاستي خو برار گردستنا صارا ميياني فنديره، يا كي مي ناشناس بو انا بوخورده بو، هر چي بو باعث بوبُ چوم به چوما شيم. اي جوفت كاس چوم، كولا بره جير، بوره ميجه لابه لا قاقا بُ مرا فنديرستي.

چن تا گرده بينه توك تيجأ بُ، رمشا دخشارده نهابو، اي دسته ويريس گيل سر فجه بو، بلته او دس ايتا اسب پورد، افتاب جيري ابدو كشه يي.

:- ، تو كُيه جا باموُيي؟»

:- «هجي مجي بوكودم تي ويرجا ظاهرا بُم.»

دازا اگانه آيه كس كسا كشا زنيم، ان گردن لؤ خوشا دم، گم:

«تكاتكا رايا وئر بزئم، بجارسران جا كي اويدفا باموبيم، جه او را باموم.»

- ترا هنده ياد بو.

- داني كي جخترا دني كس نييم!

- سگ ترا نيگيفت؟!

- دوسته بو.

- فكر نوكوديم ارا ده... خو حرفأ بخورد، بوگُفت:

- وابدن. بيا بينيشين بيدينم چي خبره.

بنيشتم، بينشت. هوتو، هو وقتان مانسان كي دانشگاه سبزه ان سر نيشتي، دونه زانوُ كشا زه، چانا دسان و زانو سر دخشارده، پيچا چومانا كاسا گوده، زالش بارده. واورسه ايتا ايتا، بوگفتم، هنده، باز، دوبارده، تا كي فارسم ايا كي بوگفتم: خيلي يان اِباوئر بزييدي.

بوگُفت: پس تو چي رافا ايسايي؟

بوگُفتم: تي رافا.

بوگُفت: مي آب هيا فوخوره.

بوگُفتم: مگر نيشتاوي ورجينا صدايا؟

بوگُفت: چره. كوُگايا روبردان دره.

بوگُفتم: خاب پس چي گي؟!

- ترسم، ترسم دورا بم، توقايي مرا جخترا شه، ياكي دئرا به ده دس فانرسا به. تازه اگه هه بئن تورا نبم به كو و كند نزنم، كلاچ مي سر قوپه ننه.

- ياني هر كي شه، اتو به؟

- هر كي يا... نانم، من مرا گم. من ايتا نتانم دور آتش ول جا مي دسا گرم دگانم، يا كي سورخ الوچه داران تي تي واسي، هف كو هف دريا او طرف بينيشينم گاره سري بخانم.

- ايسان ايرزه؟

- مگر هيزار دفأ امي موشتا راستا نوكوديم تاب نداييم هوا ميان نخانديم:

«گر مرد رهي ميان خون بايد رفت

از پاي فتاده سرنگون بايد رفت.»

بوگُفتم: خون كي خُبه، تا فوكونيد خيلي چيزان ديگرم هون امرا فوكونيدي، كورم كلاچم كرا فپختان دريدي، هه توتترَج ايگادان دريدي، روستوما پاختا كوديدي، بازون بئساييدي اوسن سينه خاله سر عسك يادگاري بيگيفتدي.

بوگُفت: «مرأ سياوش نقل ويشتر خوش ايه.» ويريشته، دازا اوساد، ايتا پايه كونا بنا بوكود تيجأ كودن.

سياوش نقاشي ياد دكفتم كي چن تا قولدور ايتا كله ورزايا فاكشئن ديبيد، ولي نتانستيدي اونا جه جا بكانيد. هميشك هه تو بو. كل ورزان كله قوچي يا داشتي. اما اي دفا معلوم بو جيجايه، خو جيجا كي يا، تام تومي لا واپوشانه يي.

بوگُفتم: خُب سياوش. مگه اون نوشوُ آتش ول جا دنوارست، آخر سري يم خو خونا دنپاشانه چايان تونورا؟

بوگُفت: چره بوشوُ، دانم، ولي من نانم كو گارا با باشنم؟ مي درد انه كي ايتا شك دره مي جان، اج برنوُخا مانه. اوَل با اون طما بيگانم، بازون با بنيشينم شاهناما از سر نو بخانم، ولي اي سوار نه روستم نيگا جا، بلگي اوشاني نيگا جا كي روستم و اسفنديار و كيكاووس و خيلي ده جه اَ پيله پيله كسان دس و پا جيري دمخته به بوييدي وُ اَشان نقل بينيويشته نوبُ، تا اشانأ نياجم، ايا جا جونبور بوخورنييم. اسا هر چي خايه ببه بئس ببه، تي سر فيدا. هنده بنا گوده پايانا تاشتن. كراچي دوبارده كرا خاندي:

«غريبي سخت مرا دلگير دارد

فلك در گردنم زنجير دارد

فلك از گردنم زنجير بردار

غريبي خاك دامن گير دارد.»

رشت. ايته جه ا سالان

داستان گیلکی

　

بادرنگان بو

 
اصلن اوتو نوبو کی می یاد ِ مئن دوبو. جول ِ کول ِ سورخی دوخوشته، دوماغ ِ نرّه تئغه اوساده، نی‌نی سوسو، سوستا بوسته. موجا هیچی نشاستی فامستن، رنگ بنا بو، ای‌دس شرابی، نه او وقتان ِ مانستان سیا، مقراض بزه نه او شلال گیسو، فوبو شانهٰ‌ئن ِ سر تا کمر کیلی چالکا میانی.

- «خیلی پیرا بوم؟»

پیری فکرا نوکوده بوم، هن ِ واستی نتانستم بگم: «نه فرقی نوکودی، هتویی کی بی»

نوبو، خودشم دانستی، خورا به نانسته بوزیی، یا کی خاستی گت ِ مردی جا دنکفه، ایچی دیگه بیشتاوه.

مبل ِ جا ویریشت، دو سه قدم اوتاقا سراجور سراجیر بوشو، یخچال ِ پالو بئسا، یخچال ِ درا واکود، ایتا شیشه آبا دس دوکود بیرون بارد، آبا هتو شیشه ارا سرا کشه.

- «چوتو بوبؤ تی فیل یاد هندوستان بوکود؟»

- «ترا کی بوگوفتم، چره امون درم.»

راس گه، ا چن ما میانی دال به دال تلفن کودی، اوّلی‌بار کی گوشی ِ اوسادم بناگوده مرا سربه‌سر نهن، نفامستم کیه، هرچی‌ام واورسم «شیمی نام» نوگوفت تا کی شروع بوکود به خاندن: «امشب هوا دیل پوره خودا/ خورشید، ابر ز جیر خابه» هتو تا ا بندا بخاند می ناف دکفت.

بفامستم تویی، ایچی چنگ تاودا می سینه خالهٰ. ا سالان ِ نوکوبسته نِکان ایوارکی بیگیفتدی می گولی چالا. هندم هوندم بو می بْغض هارهار بترکه، توند گوشی ِ بنام.

می سر بوبؤ بو ایتا کو هنقَدر، می گوش تاف‌تاف گودی، ایبچه نوبوسته بازم زنگ بزیی، ای‌بار، دوبار، سه‌بار، اونسادم، نانم ده‌بار، بلگی ویشتر، نه دس فاکش نیبی، اوسادم.

- «چره گوشی ِ بنایی، می جا دیلخوری؟»

گب نزم.

- «اگه مزاحمم بنم»، بغض ِ ارا بوگوفتم:

- «نه... می شمارهٰ کی جا فاگیفتی؟»

خنده ارا بوگوفت: «جوینده یابنده‌یه.»

بوگوفتم: «چوتو بوبؤ یاد ِ فقیر فوقوران بوکودی؟»

بوگوفت: «من و تی آشنایی گوشت و ناخون – گوشت و ناخون ِ سیوایه کی بنا بو»

بوگوفتم: «خیلی زماته تی جا واخبر نیم.»

بوگوفت: «ا سالان همیشک می امره بی.»

پنجره واز بو، بادرنگان ِ بؤ دس به دس بردی. هتو شب ِ دورشر تا سوکولهٰ‌ن ِ کوکوره‌کو راه سر.

همساده خانه جا خیاطی چرخ ِ صدا آمویی. خانهٰ‌ن چراغان، سوسو زئیدی.

- «ا چن سال‌م کی ده ته‌ره نا بینیویشتم نه تلفن بوکودم، خاستیم تی جا بکانم، می مره ورخه بنام کی بورسینم... دینی کی نتانستیم.»

بوگوفته، بوگوفت، گوشا دام همه‌تا شب، گاگلف ای شب در میان.

ا چن مایا مرا عادت بدا مغرب محل بایم به‌خانه، تلفنا بنم می‌ور، ای پاکت پابلوسم میز ِ سر، بعد بئسم رافا تا تلفن زنگ بزنه، اوّل جه اَیا جه اویا واورسه‌یی، بعد بوروز بدایی کی نامیل نیئی بایی، ایبچه اوّلان ترس داشتی، بعد کی تی ترسام فوبؤ، ده کئن‌کئن ناشتی بایی، تا کی بوگوفتی پس‌فردا شب ساعت ده فرودگاه ایسایی.

تلفن بوکودی: «کویا ایسابی؟»

نوگوفتم ناموم، بوگوفتم «خُب شلوغ بو»، بوگوفت: «الان تانم ترا بیدینم.»

بوگوفتم: «بئس اوّل تی خانواده خُب سئرابو ترا بیدینید، اوشان واجب‌تردی.»

بوگوفتی: «ایتا شب خایم بایم تی پالو بئسم، کی صْب زود ویریزیم بیشیم کولک‌چال.»

شکنس ِ صدا بامو، آب ِ شیشه تی دس ِ جا تاشا خورد و بکفت کاشی سر، آب جام واج‌واجا بؤ. هر ایتا پرکاله ای طرف بوشؤ، بوگوفتم: «جونبور نوخور، هویا کی ایسایی بئس.»

ته‌ره ننایی خنده‌خنده ارا تی پایا بنایی شیشه خوردهٰ‌ن ِ سر بامویی، تی پوشت ِ سر دو سه جا تی پا خون، کاشی‌ئنا لک تاودا، تی دسا بیگیفتم می کشه دکفتی، مبل ِ سر ترا بینیشانم، تی جورابا بکندم. حوله‌یا گرم ِ آب بزم باردم، تی پاتانا بوشوردم، ایتا ایتا زخمانا چسب بزم، هوتو کی شوردان‌دوبوم، ایتا داستان مرا به‌یاد بامو. ترا نوگوفتم.

- «ایتا نقاش ِ داستان کی ایتا کؤرکی‌یا سالان ِ سال خاستی، کؤرکی کوکند ِ بند ایسا بو. نقاش‌م همش کؤرکی نقشا زیی، چوم، ابرو، قد، قامت، وقتی کی به پا فارسه‌ای، پایانا نتانستی بکشه، ایوارم کی کشه‌یی، چن‌تا گول ِ غونچهٰ فوکودی پاجیری کی پایانا واپوشانه، یا کی سورخ ِ ملافهٰ‌ن ِ جیر اوشانا جیگا دایی، تا کی ای‌روز به کؤرکی اَیه، شبا نقاش ِ پالو روزا کونه، صُب‌دم کی نقاش ویریسه کؤرکی پایا کی ملافه جا بیرون بامو دینه، دینه اویچی‌یا کی ان همه سال ارا اورا بیشتاوسته بو، کیتابان ِ مئن بخانده بو.»(1)

افتاب کوه توکالی، ورف ِ چا جا بیرون امون دوبو، تو پیش دیبی، من تی دونبال‌سر.

- «او تازه‌تازهٰ‌ن تنایی مه‌ره خیلی مراغ بو، نا کی دوست و رفئق ناشتیم، داشتیم، ولی هیکی ارا جورا بوستن نتانستیم. ترام کی هرچی پیغام‌پسغام دایم، شاملو حرفانا مرا تحویل دایی –می چراغ ایا سوجه-.»

 بوگوفتم «من اویابئس‌کس نیم، غریب ِ جا بئیسم، موران زنم.»

بوگوفت «اوّلان خیلی سخت بو.» گب‌به‌سرا کودم.

- بعد ِ ان همه سال ایا واستی ته‌ره خیلی تازگی بداره.»

- «داره، ولی بادرنگان ِ بو، هو بویه.»

- «خُب چی گی؟»

- «نانم کو ابرا با بوشانم. ایتا شک دره می جان. خیلی زماته می امره گردانم.»

هوتو رادوبو، ایتا چوله سیگار وگیرانه‌یی، چن‌تا پوک بزیی.

- «چره زن نبردی؟»

نوگوفتم ترا کی عشق ِ دس‌فانرس ِ ارا خوش‌ترم، هوتو کی تی جا وانورسم تی رفاق ِ ارا هنده ایسایی.

تلفن بوکودی فردا صُب شون‌دری.

پنجره جا کوه نمایان بو، او لچه‌لچه‌یان، حله‌حله ورف نهه بو.

رشت/ مرداد 1385

(1) «داستان دیدار» جه: بهرام مرادی.

داستانک

برانده

برگا برا چک

بپا دارده

روزا

هنوزا

فودارده

فودارده

اب کاکاینا

کی خوشانه

پایا

دریا کوله کئخا وئسینده

کس کسا دونبالا کونده.

 

می اویرا بوئن هیکی یا باور نامویی.دانسته دی هیا بزا بکاشته یمه،شناس هه دور و شرانمه-کی تا هه چن سال پیش گومارکله بو و اوشانی لا ونیم لا مییانی شالان جوخوفته دی-

ناخبرکی ای جا بوشو کس م نوبوم.

هنه خانی هیکی یا تا افتاب نیشست جوم جومه به دیل دنه کفت.

مورده شور خانه دوسته نها بو.

شفاخانه انا وامخته دی،

بازون کلانترئ ن جا واورس دورس بوکودیدی.شب ده لاب انبستا بوسته بو،پوردان جیرا وامختن نشاستی.

برهنه/بر استان در/بپا نگهمیدارند/روز را/هنوز را

شلیک می کنند

/شلیک می کنند/به مرغان دریایی که/پاهایشان را به کف امواج می سایند/و یکدیگر را دنبال می کنند.

 

گم شدنم را کسی باورنمی کرد.میدانستندبچه همین جایم و اشنا به همین دور و اطراف-که تا همین چند سال پیش،بیشه زار بوده و جای قایم شدن شغالان-بی خبرپیش کسی هم نمی رفتم،به همین خاطربه دلشان تا دم دمای غروب هیچ واهمه ای راه نیافت.

مرده شور خانه بسته بود.مریض خانه ها را گشتند،بعدا از کلانتری ها پرس وجو کردند.

شب از نیمه گذشته بود،زیر پل ها رانمی شد جست.

داستان گیلکی

انگاره

                                 وانکوده بوقچان سر نی شتمه

                       شاقوزداران تاسییانی یا نیویسم

 

 

سازوناقاریه جوما بازار

جونبانه دیلا،جونبانه دیلا،جان جان

سیمبر و دیلبر و ذوق دیدار

جونبانه دیلا،جونبانه دیلا،های جان جان

تا ایم خون فوتورکه تی جولا

پس چره نواستی تره بتانم گب زئن

دورا بم لک دکفه تی گولا

باز چره نواستی بتانم گب زئن

هچین مراپرکانم،خیلی زماته،دوسه رچ ویشتر پیش شوئن نتانم، بازون شل اسب دکفته به چلافتین مانستان مانم .هرچی  مرا  سوقولتمه زنم،چونگولوس گیرم نیبه کی نیبه.بوکوش کوردا،نی شه پوردا. اوتویی سوم به کی نتانم ایتا پاچ رچ هنگدرم ای چی یاجوکا کونم.  نویسم،خط زنم.خط زنم٬نیویسم.  هنده، باز،دوبارده.

می کله مییان خیلی چیزان دره، نانم چر ه هتوتا ایم بینیویسم مرا زوره سنگین گیره، می دس به لام.بم لال٬ اوتو کی عاشورپور خوانه.شب هیزارچی مره چاکونمه

فرداگم توشکه یا واکونمه

روز دینمه تی چومه پاچ کولا

باز دینی بمه لال و به لب نتانم گب  زئن..

.نانم مجید دانش اراسته چوتو هرچی سردس نیهه اونه جا ایتاداستان چاکونه.

خیلی وقته هه تویم،هه الان مانستان                                                خاستیم او کورکی داستانابینیویسم کی ای روز صوب شوندوبو ایداره،هندم هوندم بو کی فارسه ،ناخبرکی ایتا ماشین انه پا جیر ایسه، دوتا تازه تونگوله رک ماشینه جا بی جیر ایده کورکی رایا دوده ده انا گده،

ان چی لیباس دوکودنه، اولچکه بی صاحابا چره ایبچه  بی جیرتر ناوری،او    گابگو چی یه تی توک و پرا ویسه یی،مگه تو پئر و مار  ناری.

کورکی قاقابه ،لالا به،لامابه، هه تو ایسه،نه تانه ایچی بگه،نایم کی تانه پا به گوروز بنه.هه تو ایسه

هه تو ایسه

هه توایسه

هه تو ایسه

هه توایسه.........

.

                              من تی مانستانم

                                   تو می مانستانی

                                   اخر چی واببه کار

                                اکه بیمی سوبوکبار.

دیا مای۱۵۸۳.رشت

داستان گیلکی

                                   کلمه مان،تاریکی و تامتولی

ادامه نوشته

داستان گیلکی

کیشکرت

جه صوب سر هه دور و ور دور زیی آمویی صارا کوچی سب داره لچه نیشتی،یا کی

دیواره سفال چین سر،چن تا کچ کچ کودی با زون ویریشتی شویی ایتا دور زیی

دوبارده آمویی..

ادامه نوشته