داستان گیلکی
شب بداشته هوا
اما جلو جلو شوئن ديبيم تو امي پوشت سر. اول اولان امرا دئيي، تاريك بو، وارشم زنجيل پايه زيي. اما به خيال تو امي پوشت سر آمون دري. تو به خيال، اما تي امره پا به پايه مي. تي چكره كرا كفتان دوبو، كيلي زيي، ترا شي بزه بو هرايتاچي پيله كي ." چراغان سوسو اَمويي، ايتا ميداني بو باغ محتشم هنگدر، جه اَ سر تا او سر چراغ واران، مي پا درد خُب بوبُ بوُ وارشم بئسابو، دس كلا و دس شوب و پا بازي بو، خيلي يان ايسابيد، به گُمانم شومام بيد. اي نفر دس تاودا مي كمرا بيگيفت، مرا خورا دوچوكانه، خودُور بچرخانه، بخاند :
چرخ، چرخ، عباسي، خدا مرا نندازي...» هاي مي گوش كوف گُفتي: قايم بدار، منم گُفتيم: دارم. دارم:
"چرخ چرخ عباسي"
ايوار كي مرا سرادا، دونيا مي سر دُور چرخستي، مي پايان گاچابُو، جوفتا بُو، كس به كس بوخورد، سردوكو دكفتم ايتا جولفاني مئن، تاريك بو گوره خوله، هيست بو تا كمر چاله، بكفتم هوتو كي گويدي يخ بوبوم .
اما ايبچه نوشوُ بيده ييم ده تو امي دونبال سر دئنی، بوشورايا واگردستيم، هرچي دوخان دوخان بوكوديم بگردستيم، نتانستيم ترا بياجيم، تاريك بو گوره خوله، وارشم هوتو وارستي. گومان بوكوديم امه را جلو بزه يي اما مولتفت نوبوييم، دوبارده رايا كوناكونا واگردستيم. ده صُب دكفته بوكي فارسه ييم خانه. خانه ام نئسابي، توندا توند امه را خوشكا نوكوده، جاغلانا خبرا كوديم باموُييم تي دونبال، تومام رايا وامختيم، را گوشه كنارانم هتو، تا كي ترا ايتا آزاد دار كونه جير چل چلافتين بيافتيم، واخب نيبي. هپارا گوفتي..
كلاچان هوايا گردستيدي غارغار كوديدي، هوا گيلِك بويا دايي، گاگلف شال واقم آمويي. بازون خانه كي تي ليباسا بكانديم، تي جان گئنا شام بزه بو تا هبه سر، تي اي طرف ديمام ما بيگيفته بو. جه چوم كول تا گردن لو، هوتو اون پا ماله دوبو. . دراز درازا كفته بي، تي جانا رعشه دوبو، تي چوم پيلك پركستي، ايتا دپرك بوخوردي ويريشتي تي جا سر سوك بينيشتي بوگُفتي: پا صدا يه، شوئن دره دهِ.بوگُفتم: پا صدا؟
بوگُفتي: گوشا دن!
بوگُفتم: نه، هيكي نييه.
بوگُفتي: را دكفتده، چره مي رافا نئسده؟ مي پوتين گالوشا مرا فاديد.
بوگُفتم: حله زوده، اي چوم بوخوس، بازون... .
بوگُفتي: نه، دئرا به تاريك دكفه.
-
حله باقايده باخي بو هوا تاريكا به كي رادكفتيم، سه تا بيم، هر كي دس ايچي دوبو. تو كولار زنا چنگازه بي، كُت پولوكانم تا هبه سر دَوَسته بي، اون يخام واگردانه بي، هنده گوفتي كرا باد تي گوشا وابيجانن دره، تي پيشاني تانم تاف تاف كودي، شلوارا پوتين سر گِت بوكوده بي، گوفتي تي پا پنچه ن سرما جا بير بير كونيدي . نانستيم دوروس شوئن ديبيم يا نه، هيكي نيارستي هيچي بگه، تام تومي بو امي ميان گرگردستي. هوا لاب تاريك دكفته بو. وارشم چپ رد وارستي، تي ميجك جا آب چولكستي.
سه تا بيم، من بوم و جمشيد و تو. وختي را دكفته بيم هوا بد نوبو، دشتكي يا پوشت سر بنابيم، هله تازه فارسه بيم سنگ لاخانا كي ايواركي هوا واگردسته بناكوده سگ سس سرد باد وزستن. وارشم خو امره داشتي، ماقول زمات بو را ديبيم، رابلد جمشيد بو كي جلو جلو شوئن دوبو، من ميان دو بوم، تونم شل شله كا مي دونبال سر، دال به دال واورسه يي: ياني اما دوروس شوئن دريم، اويرا نوبوييم؟»
باقايده نوشو، هنده واگويا بوكودي: هه را ايسه، ياني اما دوروس شوئن دريم.» گاگودار منم تي گبا واگيرا گوديم، اَي سوار هيچي نوگُفتم.
جمشيد بو بوگُفت:فتاشتي مرا، را دوروسته، اويرام نو بوستيم، هر وختم اويرا بوييم، بدان ترا واخبر كونم.
دِه هيكي هيچي نوگُفت تا كي باد، آب شتراخ شتراخ صدايا باورد، بوگُفتم: آبشاره
نه روباره. جمشيد بو بوگُفت.
ايبچه نوشو، آب سوسو يام به چوم بامو، تاريكي وناشتي فامستن جولفه يا نه. واورسم: جولفه؟ جمشيد خوره ننا، نه بوگُفت "اهه" نه "نا" توبي گُفتي: «واگرديم، من سينه ابا نانم.» واورسم: اَدُور شر پورد ننا؟
چره هيلي كوپترم نها. جمشدي بو به تنگامه بامو. بوگوفتم: چي يه به كونمان دكفته ترا. بوگوفت: مرا نا، شمه ره چره، من كي بوگوفته بوم، اَ وخت سال روز زود شب دكفه، رايام كي اتويه، انم شوما دانستيدي كي شب بداشته هوايا سگ به صارا نيشه. ان تو بي گُفتي: «عيب ناره، سه تاييم، اگرم وارش بزنه، ايبچه هيستابيم .منم تي لبله يا بيگيفتم "اهه"، "اهه" بوگودم. جمشيدا غيضا گيفته بو. بوگُفتي: «نانستيم روخانا با وئر زئن. جمشيد بوگوفت: اَدُر شر ايجا روخانا مانا مانا پيله پيله سنگ بنادي كي جه اويا شا ابا وئر زئن. توبي گوفتي: «وابديد وا، واگرديم بختره، اي وخته ديگر، هوا خوشي موقع .جمشيد بو بوگوفت: چي يا وابديم وا، نيسف ويشتر رايا باموييم. بوگُفتم: اگه اي نفر سنگ جا تاشا خوره دكفه آب مييان چي؟ جمشيد هوتو كي پااَموجان، روخان كولا وامختي بوگوفت: اموئن ايچي بو، الان واگردستن ايچي ديگره.
بوگُفتم: امي بامو را نييه مگه؟
بوگُفت: بامو را ايسه ولي ده رات را نييه. توبي واورسه يي: چره؟ بوگُفت: مگر وارشا نيديني، تاريكي انبستي حله خو پئر گُور. دوبارده بوگُفتي: «هر چي ببه، راست رايه، روخان چكه كي نييه. جمشيد بو،گُفتي: دوروسته، راست رايه، ولي چوتو فارسن ده باخودايه. سه تابيم، جمشيد جلو جلو شوئن دوبو من اون دونبال سر، تونم شل شله كا مي پوشت سر. روباره آب صدا ده هيذره نامويي... سي ياسال سي يا ما.رشت