شعر های محمد شمس لنگرودی همیشه برایم جاذب بود وهمچنان هست.گاهی اوقات سکوی پرتابم می شود به سمت شعر. ترانه 32 از مجموعه 53 ترانه که اخیرا ترجمه ی زیبایی از ان به زبان گیلکی توسط رحیم چراغی نازنین انجام شد،یکی از این سکو های پرتاب است.شعر زیر شعری است بینامتنی. وبه محمد شمس لنگرودی تقدیم است.
هچین کورم کلاچم کونه
-باد
قش ا هوا مییان واپی چانه.
داران سوک ایساده
-دس فیرا زن-
وؤت خو لب ا ماتک ویسه
خو گئسه توشکا واکود.
مزرت
دونوسه
زاک ِ دس ِ زیبلون ا
هوشک ِ لاجو دیمه
کولکازه ابچین ا
اوی سوار
لاکو پیران ِ پولوکا.
ای پم فورش
موشتا کوده داره
دریا دوزه کولان ِ بیدقا شلان قوزه فزه
پورد ِ سر
فوزه ما کونه.
بیهوده رجز خوانی می کند/باد
کمربندش را بهوا می پیچاند.
درختان استوار ایستاده اند/-سوت زنان-/شعر به لبانش ماتیک مالیده است/گره گیسوانش را گشوده است.
شیطان/پیله کرده است/ به بادکنک ِ دست ِ کودک/ در کنار جویبار خشک/ به زرورق ِ مچاله شده/ دفعه پیش/ به دگمه پیراهن ِ دخترک
مشتی شن/پنهان کرده است در کف دستانش
پرچم دزدان ِ دریایی را به جیفه شلوازش فرو برده است/سرپل/رقص پهلوانی می کند.
[Weitergeleitet von م. شمس]
سلام ویژه ام را به دوست گرانقدر و قدیمی من جناب مسعود خان پورهادی برسانید و بفرمایید هنوز یادم نرفته خاطره آن شب بارانی کلن که شعرم را از برخواندی: " باران بیقراری می بارید/ باران و برف/ گفتیم تر نشویم/ پناهی جستیم/ در آبچاه تیره و تاریکی پنهان شدیم" .. سپاس از همه شما
