گیلکی,

 

دریا سانه ره

هچینه

رافایی کشئن دری.

فؤکا

 وازن

 

ارامش دریا را

بیهوده

انتظار میکشی.

چکمه ات را

بپوش!

شعر گیلکی

                                   

گم    گب

تو بوگو:

     زرخ

    تیج

فی وه  دراسان ِکؤره دؤره شر.

 

ویرشتن نشا؟

 

سینه فوسین کونه

چبنی بی جیر ایه.

نکفی!

 

زیمین سیوید دوکود

                      -باغ ِمحتشم ِازاد داران ِ

                      کونه جیر سوتابی ره

                      دونه چوچراغ

                       انگاره بیده . –

جاکؤ

فوکؤ

دوشاب ِقوام

دؤری دؤرا

ولیشتاندره

دو

      چو

         کان

               تو       کا

به

تورا به

واتوره بگه

کونا کونا بودؤوه

 تا

سرجاکش ِسی سال      سییا سال

سییا سان.

باد ِگوم گومه        داران ِلچه

سؤرخ ِسویده صؤب ِ سوسو      کویان ِگولسکی

تی اویستی یده؟

دئرا بوئن دره

وسین

وسین

                 -سوست

                 سوک

                 جولف

                   زرخ     تیج-

به

اب روببره

  -را و راتینی یا

  روگا بیگا چاکونه –

به

لوتکا وئر بزنه

خیابانانا

اسا کی خیابان

سییا کلاچان ِقار قاره بویا دیهه.

 

برگردان بفارسی

 

می گویم   گپ

توبوگو: تلخ

        تند

می ریزد در پاشنه درگاه خانه

نمی شود برخاست؟

سینه خیز می کند

از ایوان خانه پایین می اید.

نیفتی!

زمین سپید پوشیده است

-برای روشنایی پای درختان ازاد باغ محتشم

چند مشعل تدارک دیده است-

هاونگ را

بکوب

قوام شکر برنج

لبه های دیس را می لیسد

بچسبان لبت را

بگدار دیوانه شود

هذیان بگوید

عقب عقب برود

تا انتهای سی سال ِسیاه

ارامش سیاه

گمگمه های باد      دربلندی درختان

روشنایی سپیده گلگون صبگاهی   درقله کوه ها

هووهای تواند.

دارد دیر میشود

بمال

بمال

سست

سر راست

عمیق

تلخ

تند

بگذار اب سرزیر شود

-از راه ها و راهروها

رود و رودبار درست کند –

بگذار قایق عبور کند

ازخیابان ها

حالا که

خیابان

بوی قار قار کلاغان سیاه را می دهد.

خالی خاستیم

ای چوله پاپروس وگیرانم                   باد ِمییان

تو

تبجا بنای تی سر

تی دامن ِلوشه مرا

جارو بزه ی

اردیبهشت ِراشی نا.

فقط می خواستم/یک نخ سیگار/درمیان باد/بگیرانم

تو /طبقچه را گذاشتی روی سرت و/ با دامنه ی دامنت / جارو زدی / جاده های اردیبهشت را.

ووین ورازم

چیک چئن و

اویره پرکالان ِلابه لا.

تکه تکه وپراکنده ام/ درلابه لای / اشیا / وتکه پاره های گمشده.

راین ِگوم گومه

می چرسر

ناجه

تاچه زنه.

اب رودخانه ی "راین" /برسر راهم / حسرت/تلنبار می کند.

اردیبهشت

شراب ِخوم ِاتشا

تاشا دیهه.

اردیبهشت /اتش خم شراب را/می سراند.