کلمه مان،تاریکی و تامتولی

 

 

تاریکی امه را تامتول دگانه،هرکی هوتوکی ایسا،سره پا  نیشته بو،بوچوک،هوتو یا کی وافیکراشه یا واچورت،یاکی خودوماغ خولا انگوشتاکونه.من کی همه چی یا نانم بلگی یم هیزارچییه دیگر کی نه می بیدکه نه می بشتاوسته.

تاریکی ونلانه کس کسا بیدینیم ،من کی تاچراغ خوت دوکشایه هوتو پاچوکوبه فیکرا شم،هه بنم واچورت.ا  دابا کی بنا من نانم،هیکی یم واپرس دپرسم نوکوده تا بدانیم کی چره ا تویه.

هوش وحواس کی ناریم ایچی یا با به صرافت دکفیم تا امه را به یاد بایه،نیویره هه تویی امی یاد مییان هیچی نمانه.امی زاکون انه کی  جخترادن .نانم بلگی هنه خانییه کی جخترا شوییم،هیکی امه را خو هیچی حیساب نوکونه ،هه دسه پا مییان فجیم ،سال وماه به امی جیگا جا جکه جا نیبیم ،هه تو ای تا کش وسرجاکش ،رف وتاقچه سر کفته ییم ،اما کی لامیم اگر امه  را جکه جا نوکونید امی جان وگه نه مانده گی  چینا نی به،امی فک وفیجا لابدان تا رو بره.

الان مرا به صرافت دکفته ،گویده دیوختان بدر بوخور بیم،اتو موران بزک وگورگونسی بوکوده نی بیم،مرا خاطرنایه.

وقتی کی سو فتاوه ا جاجیگایا ،ایند روند به،تامتومی ایشکنه ،بنه اوسان به،هه بن ادمه چوم واکفه ایتاکش وماکشا دینه اویاکی ایچی سالانه سال خوگردنا به کولاگیفته داشتی و ای لنگی خوره اویا بپا ایسابو ده نیسا.تازه هله من می گردن لو نتانم اطرف اوطرف واگردانم،خیلی چیزانا با خیلی یان دیگربیده بید کی ا کونج او کونج نهادی .امی گب کی امه را حالی نی به تا  امی بیده بیشتاوستانا کس کسه ره واگویا بوکونیم بلگی دیل واوه.با ایتا دیلماج بیاوسته ببه ایتا ایتا همه ته نا واورس دورس بوکونه،اگرم ببه بینیویسه.نانم اجور چی یانا شا نیویشتن.می پرپره لوشانم ایچی بینیویشته نها کی مرا حالی نیبه چیسه.او میرسی چلتاس جان وگه  ن می پرپره مانستان باسمه باسمه داره،چلتاس گه؛من تی خویش خامم،اشانه سگ امی کیشا دیمیشت.

چن تا کاس ماسه یو ای دزگا هفنگ و ای پم سیا مناطم می خرس گوده ده،امی گب امه را حالی به ،امما ا کورد و تاتارانه جینگیر مینگیرا نفاممه،خیلی زماته ایجانایی ایا دره می،ان همه زمات نه اوشانه کله مییان  امی میخ  فرو بوشو،نه امی کله مییان اوشانه لفظ،هرکی  خو ای کلا کاره،مثلن اوتنگه گولی ،کی هرچی یا فه وره تا ای تالوشه سو انا فتاوه همه چه اشکارا کونه ،خودا خلقتا بگم.ماقول مرا دوخاله سنگ نوکود کی می کبچ وکیتیل جا همیشک خودا سیویده لابیل فووسته بی،یاکی او پارتال مانستان کی معلوم نییه چی فوقاسته خو ترنه مییان کی انه دهن بو امی کلابکانده.خوداخلقتا بنازم.نانم چی گفتاندوبوم کی جه په دکفتم،ای وار نانم اکن بو هه تومره پاچوکو نیشته بوم هه تو هه الان مانستان تاریک بو گوره خوله،ایوارکی ایچی می گوشلاخا بیگیفت مرابچرخانه بچرخانه بازون به ظرف مرا  سرادا ،بوشوم بوشوم پاف دکفتم ای تا اوطاق تان،می معده چرخ کی بینیشت می چوما واکودم می دور و ورا فندرستم هیکی مره شناس نیبید،ساز و ناقاره کوبستاندوبو  دامبلا دیمبوی  .ای تا امویی اوی تا شویی،گرزک خومه بو   گاب دکفته بازار.ناخبرکی ای پم چیچاله اب دوبومی شکمه چالکایی مییان،دوکو بوخوردم بتوراستم .تا بایم بیدینم کی  چی  بوبو مه را امان نداده هرکی فارسه خو لنگا تاودا می سینه خاله مییان هو ایبچه چیچاله فکاله اب مییان بنا بوکود خو چل و چلافتینا شوردن.مرا مولت ندادی می سرا راستا کونم اشانه سرمچابیدینم ،نانم چوتو بوبومی چوم واکفت ای تا پوشتا،کی پوشتاگوده خوچکرا کرا شورداندوبو.انه  کمرکیلی خاج سامان ایتاتوسکه شق شقه بپاایسابو،مراترساگیفت نانوسته بو بوگوفتم بیسمی لا،ایوارکی بظرف فکوفته بوبوم می جاسر.می سرکله چله چلافتین بو.

نانم چی گفتاندوبوم هه توگب به گبا شوم.هوش و حواس کی ناریم ،ایچی یا با به صرافت دکفم تاایچی امه رابیاد بایه،نانم چی گفتاندو.....

                                                                                                               پنجک 1582رشت