شرير ما جيجاكه ورزان

ماشين مرا را سر پيادا گود.

هوا هله باقايده روشنا نوبُسته بو ويريشتم، تا ايتا چيي بخورم كفش و كولا بوكونم، روشنا بوُ. گاراژأ كي فارسم، هله اولي تا ماشين را دنكفته بو، سوارا بُم، ده باقايده آفتاب فتابسته بو همه جايا.

را سنگ لاخ بو. ايتا اسب عراده شوُئن هنگدر پانا داشتي. اَ طرف او طرف روخان چكه بو.

ماقول زمات با روخان چكه كنارانا شوُئن تا بلتا فارسئن. را دوبُ مرا ياد باموُ اويوار هه دُر شر ايجا رايا وِوين بزه بيم، اويا كي روخان چكا ايتا اي پايي پورد نها بو. پورد هويا نها. بازم اوي دفا مانستان نيارم پوردا دوارم. جه أ كُل تا او كُل، ايتا وازه هنگدره، ترسانا واز كونم، بجار كله لب چك بيجر آيم. نزديك بو كونا جُرابم، مرا دارم.

بجار مرز هو مرزه كي اويوارم بو، اي سوار تازه بتاشته بو، پاماله ام دوبو. تا چوم كار كودي تا داره كلان كُل كوف كُله زئيي سبز توم، كله به كله مرزا گوده بو بجار، اشاني لا، لاجو. بجار اوي سوار ونشاسته نوبو، اشكل دوبو تا هبه سر. لاجوُاسس آب دوبو چش بزه، گُزگاليك دَوَسته، نه اتو ورجينا بوكوده تول آب بودُوسته، مرزان ديمه كنارانم سگ واش و ممنگ روبردان دوبود. اتو الان مانستان چوچاران جوخوس بازي سيمبر نوبو

گوزگاكان «اي اَرد او اَرد» كوديدي، ايتا لئشه مله يم اموُيي.

جه هيا، هه روخان چكه كول جا، شا خانه فاكون پوشت و رمش و دس باغ و محوطه دارِ خالا دئن.

كراچئن دوبارده كودانديبيد، راجا كي اموُن دوبوم، ايتا كرا خاندي:

بجارا واش بزه، من تورا بوم، تور

لُقمه ي نامناسب، مايي يه شور

عزيز الله فادن مي بازويا زور

بجار آبادابه، دوشمند ببه كور

واستي مرا بيده بيد، كي خاندن جا دس بكشه دي. جه دور بيده بوم ايتا خو كمرا راستا كوده، بعد كي بيجير باموُ، ده خاندن صدا ناموُ، الان ايجانايي راستا بوُييدي مرا فندريدي. قايم گم:

- خودا قوت.

ايتا دس تكان ديهه گه: «رامته ليسكه. بپا بجاره روت مئن دنكفي» مرا پاستيم.

هله خانه پوشتا فانرسه سگ لوب كوُگايا بنا خو سر، قايم دوخادم:

- صابخانه تي سگا دِوَد، شناسم.

ايپچه نوبُ ايتا كوچي ري، فاكون پوشت، رمش پايه ور اشكارآ بو، زهار بزه:

- نترس بييا، سگ دِوِسته يه.

ري هونييه كي اوي سوار خاستي مرا ياد بده چوتو اي پايي پوردا دوارم. اجار دِوِدا دِوارستم، ري سلام بگُفت، عليكا گيفتم، واورسم:

- تي پءر شان نئيساييدي؟

بوگُفت: «همه تان بجارسر دريدي، خانه هيكي نئسا، جوز من، خانه بپايم، مي برارم را سر بلتأ چاكوداندره كي مالان دنكفيد بجار كلا بچريد. اگر راجا باموُ بي اونا دئي. تو بيا بوجُر، الان دوخانم بايه

بوگُفتم: «نه دونخان، من شم هويا

سگ لافند داره كونا دِوِسته بو، بيلاوارث سگ نوبو، كل خوك بو، خو لافند فارس فرنه كشئيي اموُيي جلوب، لاب خاستي مرا واچره، مي پوشت تانا شه بزه بو، مي جان مو به پا ايسابو، رئك مي ترسا بيده رو دوكود سگأ بوگُفت: «خفا بو ملعون، خفا»

سگ، لاب كودن جا دكفت بئسا مرا فندرستن و خو دوما پركانئن. بيخئره كبچ و كيتل جا لابيل فووستي زيبيل زيبيل، ترسانا فاكونا وئر بزئم، چاچك ور بئسام ويديرا كردخاله دگادم. رئك بگوفت:

«آب خاييدي، فاديد شمه ره واغوزم بوگُفتم: «نا، خايم بيدينم تانم، يا كي اويواره مانستان ويديرا چا دگانم.

ويديره كرده خاله چكه جا جيويشته بو، تا بايم اونا دوبارده بيگيرم آب دوبو تا هبه سر، بازون غولطه بوخورد بوشو چا جولفاني. كردخاله فانرسه ئي، بازون هه رئك چنگكا اوساد چا ميان دگاد، ايبچه وامخت، ويديرا بيرون بآرد. مرا پاستيم كي ده ايدفا كردخاله جا جينويزه. نيصفه واغوشتم، چاچك سر اي پئم آبا دپاچئم مي ديم تفا، بازون را دكفتم خانه سر سامان رامتا پيشا شوُئن. رئك بئسا كيشكا زاكانأ جا- جا كودن. رئك برار مي رفاق، او دوردوران فچم ويريزكوداندوبو، خو سرم ايتأ حصيري كولا بنا بو، ان كولا لبه قوران خانئك بال مانسان واز و دِوِستا بُستي.

تامازه را دكفتم، خاستيم انا ناغافل دگانم جه پوشت كشا زنم.

پور ده باخي نوبو فارسم كي ايواركي خو كمرا راستا كونه واگرده، بلگي خاستي خو برار گردستنا صارا ميياني فنديره، يا كي مي ناشناس بو انا بوخورده بو، هر چي بو باعث بوبُ چوم به چوما شيم. اي جوفت كاس چوم، كولا بره جير، بوره ميجه لابه لا قاقا بُ مرا فنديرستي.

چن تا گرده بينه توك تيجأ بُ، رمشا دخشارده نهابو، اي دسته ويريس گيل سر فجه بو، بلته او دس ايتا اسب پورد، افتاب جيري ابدو كشه يي.

:- ، تو كُيه جا باموُيي؟»

:- «هجي مجي بوكودم تي ويرجا ظاهرا بُم

دازا اگانه آيه كس كسا كشا زنيم، ان گردن لؤ خوشا دم، گم:

«تكاتكا رايا وئر بزئم، بجارسران جا كي اويدفا باموبيم، جه او را باموم

- ترا هنده ياد بو.

- داني كي جخترا دني كس نييم!

- سگ ترا نيگيفت؟!

- دوسته بو.

- فكر نوكوديم ارا ده... خو حرفأ بخورد، بوگُفت:

- وابدن. بيا بينيشين بيدينم چي خبره.

بنيشتم، بينشت. هوتو، هو وقتان مانسان كي دانشگاه سبزه ان سر نيشتي، دونه زانوُ كشا زه، چانا دسان و زانو سر دخشارده، پيچا چومانا كاسا گوده، زالش بارده. واورسه ايتا ايتا، بوگفتم، هنده، باز، دوبارده، تا كي فارسم ايا كي بوگفتم: خيلي يان اِباوئر بزييدي.

بوگُفت: پس تو چي رافا ايسايي؟

بوگُفتم: تي رافا.

بوگُفت: مي آب هيا فوخوره.

بوگُفتم: مگر نيشتاوي ورجينا صدايا؟

بوگُفت: چره. كوُگايا روبردان دره.

بوگُفتم: خاب پس چي گي؟!

- ترسم، ترسم دورا بم، توقايي مرا جخترا شه، ياكي دئرا به ده دس فانرسا به. تازه اگه هه بئن تورا نبم به كو و كند نزنم، كلاچ مي سر قوپه ننه.

- ياني هر كي شه، اتو به؟

- هر كي يا... نانم، من مرا گم. من ايتا نتانم دور آتش ول جا مي دسا گرم دگانم، يا كي سورخ الوچه داران تي تي واسي، هف كو هف دريا او طرف بينيشينم گاره سري بخانم.

- ايسان ايرزه؟

- مگر هيزار دفأ امي موشتا راستا نوكوديم تاب نداييم هوا ميان نخانديم:

«گر مرد رهي ميان خون بايد رفت

از پاي فتاده سرنگون بايد رفت

بوگُفتم: خون كي خُبه، تا فوكونيد خيلي چيزان ديگرم هون امرا فوكونيدي، كورم كلاچم كرا فپختان دريدي، هه توتترَج ايگادان دريدي، روستوما پاختا كوديدي، بازون بئساييدي اوسن سينه خاله سر عسك يادگاري بيگيفتدي.

بوگُفت: «مرأ سياوش نقل ويشتر خوش ايه.» ويريشته، دازا اوساد، ايتا پايه كونا بنا بوكود تيجأ كودن.

سياوش نقاشي ياد دكفتم كي چن تا قولدور ايتا كله ورزايا فاكشئن ديبيد، ولي نتانستيدي اونا جه جا بكانيد. هميشك هه تو بو. كل ورزان كله قوچي يا داشتي. اما اي دفا معلوم بو جيجايه، خو جيجا كي يا، تام تومي لا واپوشانه يي.

بوگُفتم: خُب سياوش. مگه اون نوشوُ آتش ول جا دنوارست، آخر سري يم خو خونا دنپاشانه چايان تونورا؟

بوگُفت: چره بوشوُ، دانم، ولي من نانم كو گارا با باشنم؟ مي درد انه كي ايتا شك دره مي جان، اج برنوُخا مانه. اوَل با اون طما بيگانم، بازون با بنيشينم شاهناما از سر نو بخانم، ولي اي سوار نه روستم نيگا جا، بلگي اوشاني نيگا جا كي روستم و اسفنديار و كيكاووس و خيلي ده جه اَ پيله پيله كسان دس و پا جيري دمخته به بوييدي وُ اَشان نقل بينيويشته نوبُ، تا اشانأ نياجم، ايا جا جونبور بوخورنييم. اسا هر چي خايه ببه بئس ببه، تي سر فيدا. هنده بنا گوده پايانا تاشتن. كراچي دوبارده كرا خاندي:

«غريبي سخت مرا دلگير دارد

فلك در گردنم زنجير دارد

فلك از گردنم زنجير بردار

غريبي خاك دامن گير دارد

رشت. ايته جه ا سالان