مسعود پورهادی خمامی

نگاهی به کتاب شریرماجیجاکه ورزان، نوشته¬ی مسعود پورهادی

پیشاشؤ گب: چره رسم¬الخط رعایت نیبیه؟ زیته تترج، هر شماره میؤن و گاه گلفی گیله¬وا میؤن چن تا نگارشی موارد نوشته بَیه؛ که ظاهرا خؤنده نبیه! مسعود پورهادی دو ساله گیلکی داستانؤن̌ جلسه میؤن شرکت بکؤرده، کتاب̌ ناشر و انتشاراتی هن شهر میؤنن؛ یعنی یه تا ویرایشگر دنِبَه که این داستانؤنا ویرایش بکؤنه و خواننده̍ هنگدر عذاب مده؟! گاهی فک کؤنم أما گل لگد کؤنیم؛ هر چی أما گوئیم حضرات خؤشونئبه ننئن! مسعود پورهادی عادت داره خؤ داستانؤن̌ میؤن، زیرخاکی لغتونا استفاده بکؤنه؛ خوب و بدشآ شاید الؤن متؤنیم نظر بدیم؛ شاید یه تا خورؤم̌ لغت بینشینه خؤ جای̌ سر و داب ببو؛ اینا زمان با نشؤن بده؛ اما اینا در نظر بیگیریم که خیلی از این لغتؤن خوانندئبه آشنا نیین و حتا لغت¬نامه¬ئون̌ میؤن، پیدا نبؤن؛ بیتر این بَه که ایتچی لغتتؤن̌ معنی کتاب̌ آخرپسی بؤمیه¬بَه؛ این استدلال که خواننده خودش با بوشو لغت̌ دومبال، کار̌ چاره نییه و عملا بی-نتیجه¬آی. نانجه دارؤم دومی چاپ کتاب و باخی گیلکی کتابؤن، ایتچی موارد رعایت ببو و أمه گل لگد کؤردن نتیجه بده!
فراواقعی داستانؤن
ای مجموعه داستانؤن که پورهادی منتشر بکؤرده هر در̌جا حرف زنن و روایت کؤنن. دو تا نمایشنامه اؤن میؤنه که خواننده راحت تؤنه مکان و شخصیتؤنا خؤ ذهن̌ میؤن تصویر بکؤنه. مسعود پورهادی زوؤن، شوخ و شنگه؛ ویشتر داستانؤن̌ میؤن، شوخی گبؤن و اصطلاحاتی که مردم محاوره زوؤن̌ میؤن، رد و بدل بوئو خؤنیم و هن نوشتار̌ لحن باعث بو که خواننده، پورهادی فراواقعی داستانؤن̌ أمرا ارتباط برقرار بکؤنه و و اؤشؤن جا لذت ببره؛ داستانؤنی مث فوخوس و قاب̌ عسک دو تا از ای خؤرؤم و خوجیر نمونه¬ئونن. البته ویشتر پورهادی داستانؤن مساله حل کؤردن̌ مؤنستنن؛ وختی حل ببه، تره خوش¬آهای!

اؤشؤنی که بشأن و اؤشؤنی که بمؤنستن...
آدم سیب زمیینا مؤنه؛ اگه نسل به نسل هؤ خاک̌ میؤن اؤنا بکارن، خوب رشد نکؤنه. مه خؤردئون، با هر کدؤم یه جا به دنیا بآن؛ اگر اؤشؤن̌ سرنوشت مه دست ببو، با غریب̌ خاک میؤن ریشه بکؤنن.«ناتالی هاثورن»
ایشؤنا اول کتاب «خاک غریب» خؤنیم؛ اؤن̌ نویسنده «جومپا لاهیری»ه که هندی¬تباره و لندن̌ میؤن زندگی کؤنه. ای کتاب̌ داستانؤن، بنگالی مهاجرؤن و اؤشؤن ̌خوردئون̌ سرنوشتا روایت کؤنه. ایتچی داستانؤن̌ جا، أمه گیلکی ادبیات̌ میؤن خالیه؛ ویشتر أمه داستانؤن، مهاجرت یا مهاجرؤن واستَی، شک و تاسیانی و نوستالژیه یا اؤشؤن بدبختی و بی¬چارگی.
مسعود پورهادی داستانؤن، مستثنا نییئن؛ اولی داستان، «شریر ما جیجاکه ورزان» که راوی̌ شک و دودلی رفیقا روایت کؤنه با این توجیه که «می آب هیا فوخوره». داستان̌ شعاری لحن، راوی و اؤن رفیق استدلالؤن، جه بس تکراریه، خواننده̍ دلزده کؤنه. «باد رنگان̌ بو» پورهادی یه تا دیه داستانه که روای و خؤ معشوق، سالؤن̌ پسی همدیگرا ویینن؛ مرد خو معشوقا گوئه که دست فآنرس عیشقا ویشتر خوش دارؤم و هن̌ واستی زن نبردؤم و تنهایی زندگی کؤنم...
کاش مسعود پورهادی داستانؤنی بینویسه اؤشؤن̌ جا که بشآن؛ اؤشؤن̌ زندگی و کار و کردار، اؤشؤن̌ سرنوشت. اؤشؤنی که ازدواج بکؤردن. اؤشؤنی که گذشته میؤن زندگی نکؤردن. اؤشؤنی که ریشه بکؤردن و دنیایا بیدییئن. کاش مسعود پورهادی داستانؤنی بینویسه اؤشون̌ جا که بمؤنستن؛ اؤشؤن̌ آرمانؤن سر چی بؤمه؟! اؤشونی که اؤشؤن̌ گردن دار̌ هنگدره؛ اؤشؤنی که الؤن خؤدشؤن خلق̌ دوشمنن و وییر آدآن خؤشؤن̌ توقایی و آرمانؤن و شعارؤنا. پورهادی تؤنه این سوژه¬ئون أمرا داستانؤن بینویسه؛ خؤ سرگذشت و خؤ هم¬سلمالؤن̌ سرنوشت̌ جا، یه تا جدید̌ روایت خلق بکؤنه. تاسیؤنی و شک و دودلی داستانؤنا، پیشترؤن بیشنوستَیم و بخؤندَیم آقای پورهادی...

رشت/ تیر 91